میدانم هبچ کس برای گرفتن خبری در مورد فاجعهی غزه به این صفحه مراجعه نمیکند. این را هم میدانم که نظر من در این مورد نه تنها به گوش بازیگران اصلی این تراژدی نمیرسد بلکه اگر هم اتفاقا مشابه نظر صاحبنظری شناخته شده و متنفذ باشد باز هم تاثیری در حل مشکل ندارد. اما من که خودم این را میدانم، چرا باز سرم را زیر نمیاندازم و نان و ماست خودم را نمیخورم، برمیگردد به این واقعیت که گاهی نکتهای را در جائی میبینم که هر چه جستجو میکنم در تعبیر و تفسیرهای دیگران نمیبینم. و آن نکته در این مورد بخصوص این است:
اسرائیل فقط نام یک کشور، مثل باقی کشورها، چه کوچک چه بزرگ، چه باستانی چه جدید، چه قوی چه ضعیف، چه پیشرفته چه پسمانده، و چه ثروتمند چه فقیر، بر روی کره زمین نیست. اسرائیل ضمنا نام عزیزدردانهی یکی از بزرگترین، جدیدترین، قویترین، پیشرفتهترین و ثروتمندترین کشورها بر روی کره زمین است که در کتاب جغرافیا، ایالات متحده آمریکا نامیده میشود.
از این رو همه باید در گفتار و رفتارشان با اسرائیل نکاتی را رعایت کنند که در مورد هیچ کشور دیگری بر روی کره زمین، حتی کشور ایالات متحده امریکا، مجبور به رعایت آن نیستند. گفتم همه، منظورم به معنای دقیق کلمه، همهی کسانی است که به حقوق بشر باور دارند و دنیا را از خشم و نفرت و دشمنی خالی میخواهند، و همانقدر از عمکرد «حماس» و اعمال تروریستیشان رنج میبرند که از قانونشکنیهای خود اسرائیلیها، میخواهد رئیس جمهور فرانسه باشد یا پادشاه اسپانیا، میخواهد خبرنگار بیبیسی باشد یا گزارشگر سیانان، میخواهد منِ وبلاگنویس باشد یا توی وبلاگخوان؛ مگر اینکه پیهِ اتهام ضدیهود و نئونازی بودن را به تنشان بمالند و از اینکه آنها را با کجاندبشانی همچون محمود احمدینژاد یکی بپندارند ککشان نگزد.
یک نمونهی آشکار به دست میدهم و بیش از این خطر نمیکنم! امشب دهمین شب است که بمباران غزه ادامه دارد و هنوز اسرائیل به هیچیک از صدها خبرنگار رسانههای عمومی که در مرزهای غزه مستقرند اجازه ورود به آنجا را نداده است. این عمل در تاریخ خبررسانیِ دو دهه اخیر، که اوج عصر ارتباطات به حساب میآید، بیسابقه است. بستن تمام راههای ارتباطی، نه تنها برای رساندن آب و غذا و دارو، که حتی برای ورود نمایندگان رسانههای معتبر جهانی که عموما دوستان قسم خوردهی خود آنانند با هیچ معیاری قابل توجیه نیست. هم اکنون ایالات متحده آمریکا در دو جنگ درگیر است و در هیچکدام از آنها راه برای خبررسانی رسانهها بسته نیست، ولی این بار، در فاجعهای که هم اکنون در غزه در جریان است، چون این ممنوعیت نه به دست خود آمریکا که توسط عزیزدردانهاش اعمال میشود هیچکس حق اعتراض ندارد، حتی خبرنگاران شبکههای خبری خود آمریکا!