میگویند هیچ چیز به اندازه نتیجه آراء هر انتخابات ماهیت رایگیری را روشن نمیکند. همان دموکراسی که هوگو چاوز را دو بار متوالی به کرسی ریاست جمهوری برکشید همو را از دست یافتن به امکان انتخاب مجدد در آینده بازداشت. پیروزی «نه» در انتخاباتی که پیروزی «آری» در آن میتوانست اولین سنگ کج در بنای نوپای دموکراسی در ثروتمندترین کشور قارهی فقیر آمریکای لاتین باشد را باید بویژه به روشنفکران و دانشجویان ونزوئلا تبریک گفت چرا که بیواهمه از یکی پنداشته شدن با طبقه مرفهی که برخی از امتیازات نا به حقشان در دوره حکومت چاوز به خطر افتاده است، و یا وابستگان به دولت آمریکا که از دموکراسی تنها به بازار آزادش اعتقاد دارند، به شکل پیگیر خطر تغییر در قانون اساسی را برای برداشتن محدودیت کاندیداتوری ریاست جمهوری به مردم توضیح دادند و آنها را به شرکت فعال در رفراندم و گفتن «نه» ترغیب کردند.
هوگو چاوز که خود مثل نام حزبش ملغمهای بیمسما از سوسیالیسم و دموکراسی است و حرفهای نامربوطش بیش از حرفهای مربوطش در رسانههای عمومی بازتاب دارد تا این لحظه نردبانی که خود از آن بالا رفته است، یعنی نردبان دموکراسی را، از زیر پای رقبایش بیرون نکشیده است. به اعتقاد صریح سازمانهای جهانی نظارت بر انتخابات هیچ شکی در سالم بودن پروسه انتخاب در تمامی انتخابات دههی اخیر در ونزوئلا وجود نداشته است؛ چه آنها که به پیروزی او انجامیدهاند و چه انتخاب دیروز که با اختلاف کمتر از یک درصد برای اولین بار دست رد بر سینه او زد.
چاوز که در میان کارگران و طبقات فقیر ونزوئلا به دلیل کم کردن ساعت کار و تلاش برای تامین مسکن و بهداشت محبوبیت دارد شاید به این خیال باطل - که بطلان آن در دنیای سوسیالیسم واقعا موجود سابق به اثبات رسیده است - باور داشته باشد که با تحدید آزادیهای سیاسی و جمعآوردن قدرت بیشتر در دست خود میتواند گامهای موثرتری در زمینهی بهبود وضع محرومان جامعه بردارد. شاید هم این باور را برای توجیه تلاشش برای ماندن در قدرت به خود بسته باشد؛ تلاشی که انگیرهاش هرچه بود خوشبختانه همانطور که خود در اولین ساعات بامداد امروز اعتراف کرده است: «فعلا به نتیجه نرسید»!