نمی دانم در اخبار مربوط به مراسم ادای سوگند حمید کرزی رئیس جمهور منتخب افغانستان که دیروز با تشریفات مفصلی در کابل برگزار شد متوجه شدید یا نه که ترانه ای که بچه های خردسال افغان دسته جمعی اجرا کردند بر شعری از غزلبانوی وطنمان سیمین بهبهانی ساخته شده بود؛ همان شعر که می گوید:
دوباره می سازمت وطن / اگر چه با خشت جان خویش
ستون به سقف تو می زنم / اگرچه با استخوان خویش
نمی دانم چه حسی بود که مثل سرخی شراب به چشمم نشست و مثل هُرم همیه ی شعله ور داغم کرد. حس شیرین همدردی؛ حس تلخ حسرت؛ حس شاد همزبانی؛ حس غمگین جدا ماندگی؛ و یا ساده تر، حس غرورآمیز معاصر بودن با سیمین.