از بهار دارم، لبخنده‌ام را

از "روسیو خورادو"، آوازه‌خوان روح اسپانیا، قبلا برایتان نوشته‌ام و حتی ویدئو کوتاهی از مراسم بدرود با او را که اتفاقی در مادرید شاهدش بودم، نشانتان داده‌ام (نسخه کاملتر و با کیفیت‌تری از همان را بزودی در سمت راست این صفحه قرار خواهم داد). اما امشب می‌خواهم شما را به مهمانی دلنوازی از او دعوت کنم تا سنگینی بحث‌های روزهای اخیرم را جبران کرده باشم!

            مدت کوتاهی پیش از این که این محبوب‌ترین خواننده اسپانیا، کولی فقیری که از کودکی با فلامنکوخوانی به شهرت رسیده بود، در اوج ثروت و شهرت به بیماری سرطان درگذرد، تلویزیون ملی اسپانیا به منظور بزرگداشت او، که مرگ نزدیکش بر همه روشن بود، مراسم ویژه‌ای با عنوان "روسیو همیشه"، ترتیب داد. در این برنامه که به شکل بسیار چشمگیری در استودیو اجرا و ضبط شد "روسیو خورادو" بیست و سه ترانه به یاد ماندنی‌اش را، علیرغم بیماری مرگبارش (یا شاید درست به همان دلیل) با شور و هیجانی استثنائی اجرا کرد. کار جالب این است که جز چند ترانه معدود، "روسیو" اغلب ترانه‌هایش را با همراهی خوانندگان معروف دیگر، دو صدائی، اجرا می‌کند. در این برنامه بسیاری از معروف‌ترین خوانندگان دیروز و امروز اسپانیا "روسیو" را همراهی کرده‌اند که بدون استثنا یکی از دیگری زیباتر و دلنشین‌تر از کار در آمده‌اند. 

            بخشی از این کنسرت استثنائی به ترانه‌های فلامنکوی "روسیو" اختصاص دارد، و از همین بخش است که من یک ترانه کامل را برای شما انتخاب کرده‌ام که خودم از دیدن و شنیدنش سیرائی ندارم. کسی که در این ترانه با "روسیو" همصدا می‌شود خود یکی از کولی‌های فلامنکوخوان بسیار محبوب است با نام "لولیتا فلورس". اجرای دو نفره این ترانه بواقع اثری ماندنی از کار درآمده است. شعر ترانه را هم برای شما به تمامی به فارسی برگردانده‌ام تا حس کاملی از آن داشته باشید. این را هم بگویم که در این ترانه اشارات بسیاری به آندلس، زادگاه "روسیو خورادو" و کولی‌‌ها می‌شود که نشانه‌ای از عشق او به مردمی است که سال‌ها از آنان دور افتاده بود. پس از مرگ او خانواده‌اش اعلام کردند که "روسیو" در وصیتش خواسته است که در زادگاهش دفن شود. هزاران هزار از همین مردم زادگاهش بودند که فردای مرگ او جنازه‌اش را از فرودگاه شهرک کولی‌نشین کوچک محل تولدش در جنوب اسپانیا، تا آرامگاه ابدیش تشییع کردند.

از بهار دارم لبخنده‌ام را،

آتش می‌شوم اگر نوازشم ‌کنی،

هزار پاره می‌شوم وقتی دوستم بدارند،

و غم "سیویلیائی" را از خودم می‌رانم.

دست‌هایم، کبوترانی در پرواز،

چشمانم، شاه‌توت نوبرانه،

با گاو زندگی جنگیده‌ام

و با آواز "بولریا" لالائی خوانده‌ام.

با ترک جانمان در یک آه، عشق ورزیده‌ایم،

با ترک پوستمان بر جاده، جنگیده‌ایم،

گرییده‌ایم در بدرود با طعم جدائی،

آزموده‌ایم طعم تلخ-شیرین زندگی را.

لهجه‌ام لهجه مردم من است،

جلوه‌ای از سیاهی شب دارم،

جانم آتش می‌گیرد وقتی مرا برنجانند.

اگر کسی بپرسد از من به چه عشق می‌ورزم،

پاسخش می‌دهم که به زیستن عشق می‌ورزم.

لهجه‌ام لهجه مردم من است

صدایم آغشته به "آندلس" است

اگر کسی بپرسد از من چه را به یاد می‌آورم

پاسخش می‌دهم: هر آن چه را داشته‌ام!

با ترک جانمان در یک آه، عشق ورزیده‌ایم

با ترک پوستمان بر جاده، جنگیده‌ایم

گرییده‌ایم در بدرود با طعم جدائی

آزموده‌ایم طعم تلخ-شیرین زندگی را.

در همین زمینه و به همین قلم: "مثل یک موج"، "فرصتی بایست تا خون شیر شد"

* «تلاقی»

* سه ترانه

* «در مدیترانه متولد شدم»

*  باز هم "دل هوای بانگِ عاشقانه دارد"

* "جیپسی کینگز" و پابلو پیکاسو

* از هزار رنگ

* باز هم از فلامنکو