باز هم از كوليها

ديشب شعرى از خورخه رامون خيمنز برايتان نوشتم كه مثل ديگر كارهاى اين شاعر به تغزل و فلسفه آغشته بود. امشب اما دلم هواى ترانه‌اى دارد به سادگى زمزمه‌ى آب باران وقتى از تاودان به سنگفرش خانه‌ام فرو مى‌ريزد. يا بهتر، به درد دل دو مرد مست وقتى با چند پياله در كاسه سر، دل و زبانشان يكی مى‌شود. شاعرى كه شعر امشب را گفته است به حق سزاوار دريافت لقب نوآورترين ترانه سراست چرا كه گمان نمى‌كنم هيچ ترانه‌اى با چنين مضمونى به ذهن هيچ شاعرى خطور كرده باشد. براى حس كامل اين ترانه، بويژه براى شما كه نفس گرم خوزه مرسه، خواننده سرشناس آن، در لحظه خواندن اين متن به پوست صورتتان نمى‌خورد بهترين راه اينست كه مجسم كنيد كه دو كولى جا افتاده‌ى مست در كافه‌اى كوچك پشت ميزى چوبى نشسته‌اند و يكى دارد ناباورانه به ديگرى از دخترك نوجوانى حرف مى‌زند كه ديوانه‌وار عاشق او ﴿يعنى عاشق عاقل مرد كولى﴾ شده است. دختره برام مى‌ميره ببين كى داره اينو ميگه. من به اين زشتى، اون به اين خوشگلى، مثل يه دسته گل صداش زمزمه برگها، صداى من به اين خشنى اندامش مثل موج، تن من مثل صخره باز ميگه منو نبينه مى‌ميره تو چى فكر می‌كنى؟ هزار بار جوونتر از منه شانس مارو باش! موهاش رنگ زندگيه موهاى من رنگ خاكستر ميگه بى عشق من زنده نمى‌مونه كه ديدن من براش روياس كى اينو می‌فهمه؟ شانس مارو باش! شانس مارو باش!

* «تلاقی»

* سه ترانه

* «در مدیترانه متولد شدم»

*  باز هم "دل هوای بانگِ عاشقانه دارد"

* "جیپسی کینگز" و پابلو پیکاسو

* از هزار رنگ

* باز هم از فلامنکو