شب‌نوشت‌های “لیدز” (7)

اگر خوانده باشید، شب‌نوشت پیشین‌ام را به بهانه‌ی پاسخ به دوستی که نگران دلسردی من از کمبود ابراز نظر خوانندگان این صفحه بود، به روشن کردن وجه تازه‌ای از ذهنیت خودم در رابطه با مخاطب  اختصاص دادم. اگر نظرهای طرح شده در این رابطه را هم، در روزهای اخیر خوانده باشید متوجه شده‌اید که نگرانی دوست ناشناخته‌ام موجب تحرک محسوسی در ابراز واکنش خوانندگان این صفحه شده‌است. من اما شخصا همواره با دوست ناشناخته‌ی دیگری که برایم نوشت “تعداد کامنت ها مشخص کننده سلیقه خوانندگان یا مبین تعداد مشتاقان و خوانندگان نیست” هم‌نظر بوده‌ام چرا که دلائل روشن و آشکاری برای این هم‌نظری در اختیار داشته و دارم. اگر شما خودتان همین حالا با کلیک روی عنوان “جنایت مقدس” آمار تماشاگران این فیلم را در صفحه‌ی متعلق به من در “یوتیوب” ببینید ملاحظه خواهید کرد که از میان بیش از سی و سه هزار و پانصد نفر که این فیلم را از طریق اینترنت دیده‌اند تنها چهارده نفر نظردهی کرده‌اند؛ یعنی چیزی نزدیک به یک نفر از دوهزار و چهارصد نفر! باقی فیلم‌ها هم از این زاویه وضع مشابهی دارند. فیلم کوتاهی که از آخرین کارم، نمایش “مصدق”، به عنوان نمونه‌ی کار تهیه کرده و در این صفحه گذاشته‌ام تا امروز بیش از چهارهزار و سیصد تماشاگر داشته است که از این میان تنها دو نفر زحمت اظهار نظر را به خود داده‌اند [این ارقام را هم می‌توانید خودتان با کلیک روی”مصدق  ببینید] . بنابراین تا آن‌جا که به من مربوط می‌شود همین‌قدر که از طریق اینترنت صدایم به گوش مشتاقان کارم می‌رسد سرشار از اشتیاقم، و نظردهی گرچه باعث دلگرمی است اما نقش تعیین کننده‌ای در تداوم کارم ندارد.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *