“اینک بهشت”

دیشب پس از مدتها که خیالش را داشتم موفق شدم فیلم “اینک بهشت” را در سینما ببینم. چند دلیل ویژه برای دیدن این فیلم داشتم. از همه مهم تر این بود که فیلم “اینک بهشت” کاندیدای اسکار بهترین فیلم به زبان غیر انگلیسی، در همین مراسم اسکار اخیر بود، گرچه جایزه را نبرد. حضور در اسکار، حتی برنده شدن آن، هرگز برای من معیار برتری یک فیلم بر فیلمهای دیگر نبوده است چرا که معیارهای تجاری چنان بر این جشنواره پر سر و صدا چنبره زده است که دست کم با سلیقه و نگاه من کمتر فیلمی در بخش های اصلی اسکار جایزه برده اند که از نظر من ارزش دیدن داشته اند (استثنا البته کم نبوده است). اما “بخش فیلمهای غیر انگلیسی زبان” از این نظر با بخش های اصلی بسیار متفاوت است. آن نگاه تجاری که از آن یاد کردم در این بخش کمتر جای توجه دارد و بنابراین اغلب با فیلمهائی به عنوان نامزد این بخش روبرو می شویم که آثاری با ارزش و دیدنی اند (این جا هم البته استثناهائی وجود داشته است).

و اما یکی از دلائل دیگرم برای دیدن فیلم “اینک بهشت” این بود که اولین فیلمی است که به شکل رسمی به عنوان فیلمی از فلسطین در جشنواره اسکار و دیگر جشنواره ها شرکت کرده است. می دانید که اسکار تنها جشنواره سینمائی در جهان است که در بخش فیلمهای غیر انگلیسی زبان (که به غلط گاهی آن را بخش فیلمهای خارجی می نامند) نه با کارگردانان و تهیه کنندگان بلکه با دولتها سر و کار دارد، به این معنی که هر کشوری می تواند تنها یک فیلم آن هم از طریق مراجع رسمی دولتی به جشنواره معرفی کند که از میان آنها هیئت انتخاب جشنواره، پنج فیلم را به عنوان نامزد اسکار در این بخش معرفی خواهد کرد. بنابراین نامزد شدن فیلمی از فلسطین به خودی خود رسمیت بخشیدن به دولت فلسطین است که هنوز هم دارای یک کشور رسمی نیست (ببخشید که توضیحات کمی به درازا کشید!). سومین دلیل هم این که موضوع فیلم “اینک بهشت” به اصلی ترین مسئله مطرح در جامعه فلسطین و حتی در جامعه جهانی اختصاص دارد: مبارزه سیاسی از طریق بمب گذاری انتحاری. و آخرین دلیل هم برای من این واقعیت است که “هنی ابو اسد” کارگردان فلسطینی آن، ساکن و شهروند هلند است و هلند هم یکی از سرمایه گزاران برای تولید آن بوده است، جائی که وطن دوم من محسوب می شود.

              با این همه مقدمه چینی، لابد انتظار دارید به تفصیل از ماجرای فیلم بنویسم. ولی اینکار را نخواهم کرد چون حیف است از کشش فیلمی که امیدوارم موفق به دیدنش شوید، بکاهم. همینقدر می گویم این کارگردان جوان فلسطینی با این فیلم تسلطش را به زبان سینما اثبات کرده و مسئولیتش را نسبت به مسائل جامعه مادریش به نمایش گذاشته است. [برای دیدن آنونس این فیلم روی علامت دوربین کلیک کنید]

در این فیلم، لحظه به لحظه با دغدغه های دو جوان که برای دفاع از وطن اشغال شده شان آماده اجرای عملیات بمب گذاری انتحاری هستند، همراه می شویم و با پیشرفت هر صحنه از فیلم، خط پررنگ تازه ای بر زیر این پرسش کشیده خواهد شد که: آیا در شرائطی همچون شرائط مردم تحت اشغال فلسطین نیز دست زدن به عملیات انتحاری توجیه پذیر نیست؟ کارگردان که نویسنده فیلمنامه نیز هست، با ظرافتی تمام به این مسئله بحث انگیز پرداخته و تنها به طرح این سئوال در ذهن تماشاگر اکتفا کرده است، بی آن که تلاش کند خود پاسخی به این پرسش حساس بدهد.