کنایه!

کوتاه نویسى براى من عادت شده است. عادت بدى هم نیست، فکر مىکنم. گرچه کمتر پندى را به گوش گرفته ام ولى وقتى صرف مىکند بدم نمىآید به پند و اندرز استناد کنم! مثل حالا که مىخواهم پاسخ دوستى را بدهم که از سر محبت پرسیده بود چرا اینقدر کوتاه مىنویسم.
در مزیت کم گوئى گفته اند: کم گوى و گزیده گوى چون در. و در مذمت پرگوئى آورده اند: آن خشت بود که پر توان زد!
حالا بگذریم که من نه درى در صدف دارم و نه خشت را حتى پر مىتوانم زد!!